a_persianblog_user

سرودن یا نسرودن...؟

a_persianblog_user — Fri, 29 Apr 2011 05:43:27 GMT

در من

سرودن شعر تورا به خاطر می آورد

و نسرودنش

جای خالی ات....

پ.ن: شعر متعلق به سال 86

پ.ن2: نمیدونم کسی به فیلم up دقت کرده یا نه؟ اگه از داستان اصلی اون چشم پوشی کنیم , زیر لایه های سطحی اون به داستانی می رسیم که داره زندگی اون پیرمرد رو روایت میکنه , و این همون چیزیه که منو دیوونه فیلم آپ کرده و هر بار که ببینمش تازگیهاش منو مسحور خودش میکنه این انیمیشن زیبا دیدن داره

مهمون

a_persianblog_user — Fri, 22 Apr 2011 18:28:39 GMT

روی تخت دراز کشیده ام

پنجره اتاق

قاب رنج است و خزان

تو آخرین برگی

آخرین برگ داستان "او.هنری"

اگر بیفتی من می میرم

از رسول یونان

مامانم از وقتی که بچه بودم میگفت : "مهمون حبیب خداست" و این توی گوش من رفته و توی گوشت و پوست رسوخ کرده و شاید واسه همینه که بودن مهمون و داشتن مهمون همیشه جو خونه مارو عوض میکنه

مامانم یه حرف دیگه هم داشته و داره و وقتی قراره که کسی بچه دار بشه (از اون اوان بچگی که منم حالیم بشه ) میگفت که فلان خونواده مهمون خواهند داشت و تاثیر همزمان این دو تا حرف توی ذهن کودکانه من که اون زمونا داشت تصاویری از زندگی و دنیا توی ذهنم شکل میگرفت باعث میشد این تصور زیبا در من ایجاد بشه که این مهمون داره از پیش خدا میاد مخصوصا که از حرف اومدنش تا خود اومدنش کمی طول میکشید و این انتظار , اشتیاق دیدنش رو بیشتر و بیشتر میکرد

حالا که خیلی بزرگ شدم و مامانم میتونه خیلی راحت از بچه دار شدن آشنایان یا دوستان بهمون خبر بده بازم از همون تکه کلام معروف و جا افتاده استفاده میکنه و حتی خود منم از اون استفاده میکنم و معمولا بحث از این مسایل یه جور شعف ناخودآگاه در محیط خونه مون ایجاد میکنه

امیدوارم که اومدن هر مهمونی از این دست ( که به حق از پیش خدا میان و پیام آور خیلی از زیبایی ها و موهبتهای خدا هستن) محیط هر خونه ای رو پر از شور و شعف کنه و بهشون دلگرمی و همدلی بیشتر بده

در مرغزار آفت زده قلب من

تنها تو

می توانی تسلی بخش آشفتگی ام باشی

روح پریشان من

تنها به نوازش تو تسکین می شود

درخت ها به تو تعظیم می کنند

از تواضع بار آورت

و پرنده ها برای تو می خوانند

رنج های مرا

در موسم آمدنت

هنگامی که من

یکپارچه مبهوت تماشا می شوم

ای کاش

جریان حضورت را لمس کنم

تا سرخ شوم

حرارت نگاهت را به آغوش کشم

تا سبز شوم

در برابرت ایستاده باشم

تا آب شوم

آبی شوم

آبی ....

در مرغزار آفت زده قلب من

تنها تو

اگر قدم بگذاری...

پ.ن: برای تو سرودم , چرا که تنها تو

دلت به وسعت دریاست بین آدمها (از مریم حیدرزاده)

بی ربط نوشت: (اینو که خوندم خیلی دوست داشتم واسه همین نوشتم اینجا)

زندگی در اعماق امن است

اما زیبا نیست!

ماهیانی که در اعماق زندگی می‌کنند

صید نمی‌شوند

اما طلوع آفتاب را هم نمی‌بینند

کشتی‌ها را نمی‌بینند

حالا اسبی زیبا

پا به دریا می گذارد

او را نیز نخواهند دید

بله، زندگی در اعماق غم‌انگیز است!

از رسول یونان

عشقهای ناکام

a_persianblog_user — Wed, 20 Apr 2011 11:31:12 GMT

پیشاپیش از نوشتن این مطلب متاسفم و معذرت میخوام اما برای جامعه ما که عادت داریم زخم رو بعد از عفونی شدن ببندیم , بایستی که زشت ترین حالت ها رو تصویر کنیم تا زشتی و قباحت یه مساله رو به درستی درک کنیم

تلویزیون ترکیه داره سریالی رو پخش میکنه که توی اون پسری هست که از نظر جسمی مشکلاتی داره و این آدم توی مدرسه اش عاشق دختری میشه و بعدها که شرایطش حادتر میشه و نمیتونه به مدرسه بره از برادر بزرگترش میخواد که اونو براش خواستگاری کنه و برادر بزرگتر که خودش مجرد هست در گیرو دار این مساله به نوعی عاشق این دختر میشه و ناگفته نماند که چون دختری چیزی از ماجرا نمیدونسته , اونم عاشق برادر بزرگتر میشه اما برادر بزرگتر این دختر رو برای برادرش خواستگاری میکنه و بعد از کش و قوسهای فراوون این دختر همسر برادر کوچکتر میشه و اینجاست که زندگی اونا در خونه ای که هردوتا برادر با هم زندگی میکنن و دختری که هردوشون دوستش دارن و عاشقشن ولی دختر فقط یکی رو دوست داره اما زن اون یکی شده , کمی براشون سخت میشه و جلوه های دیگه ای از خودش رو نشونشون میده

این موضوع , مخصوصا وقتی حساس تر میشه که گاهی وقتا شبا که برادر بزرگتر با این دختر صحبت میکنن , در روحیه دختر تاثیر شدیدی میزاره و اونو از وظایف همسریش نسبت به شوهرش ....

فرض کنیم که دو نفر باشن که همدیگه رو دوست دارن و بنا به دلایلی نتونن به هم برسن و هر کودوم بنا به جبر زمانه مجبور بشن که بر خلاف میل باطنی شون با کس دیگه ای ازدواج کنن که دوستش ندارن , و چون دوستش ندارن و عشقی در بین نیست بالتبع بعد از مدتی به مشکل برخواهند خورد و احتمالا از هم جدا بشن و هر کودوم با یه برچسب از نوع ایرانیش که توی جامعه ما بسیار هم متداول هست برن به راه خودشون , آیا در این صورت این دو آدم نسبت به هم مدیون نیستن؟ که عمر هم رو تلف کردن , با وجودی که میدونستن که طرف مقابل رو دوست ندارن و کسی رو که دوست دارن کسی غیر از اینه؟ آیا نسبت به بچه احتمالی که این وسط میتونه باشه دینی ندارن؟ آیا حتی نسبت به خودشون هم دینی ندارن که یه برچسب به خودشون چسبوندن که کار رو در مرحله بعدی برای خودشون مشکل میکنه؟ آیا در مقابل اون کسی که دوست داشتن اما نتونستن برای رسیدن به اون مبارزه بکنن (یا حداقل مبارزه کافی رو انجام بدن) مدیون نخواهند بود؟ در مورد زندگی اون چی؟ مدیون نخواهند بود ؟ در مورد کسی که وارد زندگی اون شده و حالا مجبوره که ازش خارج بشه چی؟ در مورد اونم مدیون نخواهند بود؟ اینجا حداقل چهار زندگی درگیر میشن و همگی هم محکوم به شکست خواهند بود آیا در مورد هر کودوم از این زندگی های تباه شده چه حکمی میشه داد؟ مقصر کی خواهد بود؟

در مورد مراحل بعد از این جدایی ها هم حرفی نمیزنم

با ایمیل شما باز میشه!

a_persianblog_user — Sat, 16 Apr 2011 14:56:59 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

مسافرت

a_persianblog_user — Wed, 13 Apr 2011 18:16:14 GMT

من ذاتا آدم تنبلی نیستم اما یه کارایی هست که برام خیلی سخته و دوست دارم از زیرش در برم و یکی از اونام مسافرته

اما امروز دارم آماده میشم که برم به یه مسافرت کوتاه

به پایتخت! امیدوارم اتفاقات خوبی در انتظارم باشه

این همون پستی بود که حذفش کردم

a_persianblog_user — Tue, 12 Apr 2011 21:37:00 GMT

دلتنگی:

با من حرف بزن

دلم برات تنگ شده

خیلی وقته که برام حرف نزدی

برام دلیل نتراشیدی

برام یه "نه" بزرگ نیاوردی که استیصال خودمو در برابر هیبت استدلالت حقیر ببینم

دلم برات تنگ شده

برام حرف بزن

خیلی وقته که گوشی من حتی جمله های غریبه ها رو از قلم تو روی صفحه اش نخوونده

و صدای مهربونتو نشنیده

برام حرف بزن

دلتنگی منو که مثله یه زخم کهنه و عفونی داره رنجم میده مرهم بزار

میدونم...

میدونم که این زخم قرار نیست که التیام داشته باشه

اما انتظار اینکه گاه گاهی مرهمی روش گذاشته بشه

و کمی از دردش کم کنه تا تجدید قوایی روی تن خسته ام باشه

خواسته زیادی نمیتونه باشه

هست؟

دلم تنگه

و میدونم مشکل از همینجاست

که بزرگی تورو نمیتونه در خودش جا بده

برام حرف بزن

همونطور که قبلا میزدی

همونطوری که بدونم و مطمئن باشم که وقتی چیزی میگی

دقیقا منظورت به منه و نباید خودمو با خوش بینی ساده لوحانه گول بزنم

که شاید با من نبود

برام حرف بزن

برام حرفی بزن که اولش یا آخرش اسممو به زبون بیاری

و من مبهوت صلابت صدات بشم

برام حرف بزن

داستانی بگو که من همون اولش خودمو توش گم کنم

و تا آخرش هم نتونم پیداش کنم

بهم بگو که این کلاغ

به توهم باغ رویاهاش نمیرسه

بهم بگو که این قصه

کلاغ نمیخواد که با هیبت سیاهش تاریکی بیاره

و با صداش ....

بهم بگو اما حرفی بزن

با من حرف بزن

بگو "تو"

نگو "شما"

با من حرف بزن

دلم برات تنگ شده

پ.ن: میخواستم بگم , جدی نگیرید این فقط یه دلتنگی ساده است اما دیدم این نه یه دلتنگی ساده است و نه از اونایی که جدی نگرفتشون

پیوست به پست قبل

a_persianblog_user — Sat, 09 Apr 2011 07:28:56 GMT

١.

دیروز

ته این کوچه بن بست

درختی بود

که یادش از خاطره پنجره ها نمیرود

و خنکای سایه اش

از ذهن مردها و زنان کوچه پاک نمیشود

که زیر آن نفس کشیده اند و خستگی در کرده اند

از پس بازی های کودکانه شان

در درون من کسی راه می رود

کسی می خندد

در من کسی به لبان خسته ام لبخند می بخشد

و به دنیای من شکل می دهد

در من کسی با من غریبی می کند

و از اینگونه است

که دنیای من سخت می آشوبد

در من کسی غریبی می کند

گویی که روح

جسم را طعنه می زند به خاکی بودن

در من کسی آه می کشد

و من از درون شعله ور می شوم

آتش می گیرم

و فرو می ریزم

در درون من کسی راه می رود

روی خرابه های باکره ام

کسی می خندد

در من کسی به لبان خسته ام لبخند می بخشد

از شادمانی خویش

و دنیای من شکل می گیرد

از میان آوارهای فرو ریخته ام

بعدا نوشت: چقدر من این پست و مخصوصا چند سطر آخر این پست رو دوست دارم

برهوت

a_persianblog_user — Thu, 07 Apr 2011 06:10:15 GMT

کسی نبود

از پیچ ها گذشتیم و

از پهنای وسیع و بی انتهای دشت فهمیدیم...

... اینجا کسی نیست!

بهشت موعودی که پیغمبرانی از درون خویشتن مان ندا می دادند

اینجا نیست!

برای ساختن نیامده ایم!

برای کاشتن نیامده ایم!

ما برای برداشت آمده بودیم

و چیزی مان نبود به پیش روی اکنون!

بهت مان در گرفت

و احتیاجمان مادری شد آبستن

که گاه زاییدنش به خواب بودیم

برای برداشت آمده بودیم

برای خوردن و آرام

لیک گرگ و میش صبح دم نزده بود از بلندای کوههای دور

که پیش آمدیم

ما که ترس برهوت

رانده بودمان به قفا

و هیبت دهشتناک دشت خالی

در پس پشت گدارها جایمان داده بود

پیش آمدیم از نو

برای ساختن نیامده بودیم لیک ساختیم

برای کاشتن نیامده بودیم لیک کاشتیم

کاشتیم و ساختیم و سپری کردیم روزهایمان را به پینه کردن دستها

و چشم ها را به خیره کردن راهها

که به انتظار میهمان بودیم

که گشاده رویانه به استقبال بشتابیم

.....

کسی نبود و از پیچ ها گذشتیم!

پ.ن: این شعر قسمتی از یه شعر از سال80 هست که اون زمونا خیلی دوستش داشتم البته الان که داشتم اینجا می نوشتمش یه دستی به بعضی جاهاش کشیدم اما قالب کلی اون مال اون زمانه و تقریبا میشه گفت که همون شعر رو اینجا نقل کردم

و خدا بزرگ است

a_persianblog_user — Mon, 04 Apr 2011 10:47:53 GMT

گاهی که به قول سهراب "ترسی شفاف مرا فرا میگیرد" دلم بیشتر روشن میشه که خدایی هست که هوامو داره , کسی یادش هست که یه جمله ای بود که میگفت: " وقتی به یه دری رسیدی که قفل بود , ناامید نشو! چون اگه قرار بود باز نشه به جاش دیوار میساختن , نه اینکه در بزارن" ؟ کسی یادش هست؟

این ترس هم اون نوعه چون اگه قرار بود که نشونه ای به وجود خدا پیدا نکنم , این ترس حتما رنگی غیر از شفاف داشت

اما از تمام این حرفا که بگذریم گاهی واقعا میترسم , نپرس از چی؟ نمیدونم , نمیدونی

گاهی فکر میکنم آدما چقدر باید به قسمت معتقد باشن؟ خیلی زیاد؟ خیلی کم؟ بطور متوسط؟ به قول اون دوستمون که میگفت یه کمی قسمته و یه کمی همت! کی میدونه این وسط چقدرش قسمته و چقدرش همت؟ اگه من به چیزی که میخوام مثل سیریش بچسبم آیا همت رو از حدش نگذروندم؟ آیا سهم قسمت رو بالا نکشیدم؟ و برعکس؟

یه لطیفه ای هست که یکی از دوستان خیلی به کار میبره و معمولا وقتی چشمش کسی رو میگیره و دلش میخواد که باهاش رابطه ای شروع کنه میگه 50% قضیه حله! و بعدش به شوخی میگه : من راضی ام , حالا مونده 50% اون!

به نظرم هر چند که این دوستمون داره شوخی میکنه اما حرفش تا حد قابل قبولی درسته , به نظر من خواستن (و البته نه هر خواستنی) میتونه سهم قسمت رو در این ماجرای قسمت و همت تا حد قابل قبولی بجا بیاره , در مورد همت حرف زدن و گفتن کمی سخت تره , شاید در شرایطی که من قرار دارم اینطور به نظر میرسه و شاید اگه کس دیگه ای باشه که شرایطش به کل با من فرق داشته باشه خیلی راحت بتونه در این مورد حرف بزنه و نظر بده , اما به نظرم هر چند که همت توی این قضیه چندان به چشم نمیاد اما همینکه مرور زمان و تغییر بعضی از پارامترها , تغییری در اصل ماجرا ایجاد نکنه , یعنی همت!

دست آخر اینکه , چیزی که سهم تو باشه و خدا اونو برای تو مقدر کرده باشه در نهایت سهم تو خواهد بود هر چند که در مسیر این راه مشکلاتی به وجود بیاد که گاهی اونو دور از دسترس و غیرقابل باور به نظر بیاره

گاهی وقتا توی این دنیای به ظاهر بزرگ تنهایی آدمو همچین خفت میکنه که انگار بنی بشری وجود نداره که آدم حرفاشو به اون بزنه و سبکتر بشه و اون آدم آرومترش بکنه , انگار که سنگ صبور کم بیاد و تو برای حرف زدن کسی رو نداشته باشی اونوقته که انگار که غصه های دنیا توی دل تو جمع شدن و انگار که همه بار مشکلات روی شونه های توئه که داره تورو از تاب و توان میندازه

گاهی وقتا آخ که چه حالی میده بودن کسی که سرتو بزاری روی شونه هاش و بی محابا و بی هیچ ابایی همه دردا و حرفاتو بگی و زار زار گریه کنی و سبکتر شی , آرومتر شی , دست نوازشی رو سرت کشیده بشه که گرماش تا عمق وجودت , تا دلت نفوذ کنه و حس کنی که میتونی از همه بی قراری هات , از همه دست بربستگی هات , از همه آرزوهات , از همه داشته ها و نداشته هات , و از تمام چیزایی که میتونی داشته باشی اما بنا به شرایطی هنوز نداری , از تمام حسهایی که دوست داری پای کسی (مثله همسر یا بچه) بریزی اما امکانش نیست , براش حرف بزنی و وجود اون آرومت کنه

چه حالی میده که دستی , اشکاتو از روی گونه هات پاک کنه و تو وقتی توی چشماش نگاه میکنی فقط اعتماد ببینی و دوست داشتن , یه باور عمیق که تعالی تورو بخواد

پ.ن: خدا بزرگه

و خدایی که در این نزدیکی است

a_persianblog_user — Fri, 18 Mar 2011 11:43:00 GMT

یه روز یه نفری بوده که از ائمه و از خدا ثروت میخواسته و انقدر گریه و زاری میکنه که خوابش میبره توی خواب یکی با چهره ای نورانی میاد و بهش میگه که یه تیر بنداز و جایی که تیر افتاده رو بکن , به آرزوت میرسی , این آدم از خواب بیدار میشه و تیرکمونشو برمیداره و یه تیر میندازه و اونجارو میکنه اما به چیزی نمیرسه , بازم با حالت عجز و لابه به خواب میره و دوباره همون خوابو می بینه و دوباره همون کارو انجام میده و بازم بی نتیجه! این مساله تا 3 بار تکرار میشه و بار چهارم توی خوابش شاکی میشه که من سه بار اینکارو کردم و نتیجه ای در کار نبود , و جواب میشنوه که : ای فلانی! من کی به تو گفتم که تیر رو توی کمون بزار و بنداز؟ من گفتم یه تیر بنداز و جایی که تیر افتاده رو بکن!

گاهی برداشتهای ما از یه چیزی غلطه و وقتی داریم دنبال اون چیز غلط میریم به نتیجه نمیرسیم و طبعا یا خسته میشیم و یا ناامید! اول باید برداشتهامونو و نگاهمونو نسبت به مسایل اصلاح کنیم و مطمئن شیم که نگاهمون به اون درسته و بعدا اگه لازم بود واکنشی نشون بدیم

خدا خودش به ما میگه که من همه جا هستم و در جای دیگه میگه من از رگ گردن به شما نزدیکترم و از اون گذشته در جای دیگه ای میگه که من از روح خودم در انسان دمیدم و دوباره ما کسانی رو در تاریخ داریم که اناالحق سر دادن , آیا واقعا به این مسایل دقت کردیم؟ آیا برداشتمون از این مسایل چی بوده؟ و آیا درست بوده؟چرا بر اساس یه باور غلط فکر میکنیم که خدا در آسموناست؟ چرا فکر میکنیم که زمین عاری از وجود خداست؟ چرا فکر میکنیم که خدا باید در آسمونا باشه؟ باید بالای سر ما باشه؟ در حالیکه اون در تمام موارد , همراه بودنشون رو به ما یادآوری میکنه

خدا همینجاست , همه جا, خدا در توست, در منه, اصلا خدا خود تویی , خدا خود منم(منتها اگه آلوده نشیم) مگه اناالحق چیزی غیر از اینه؟

تو با خودت خوب باش , با خودت رو راست باش , با خودت مهربون باش , به خودت و حقوقت احترامی رو که لازمه قایل شو , انگار که با خدا خوبی با خدا رو راستی با خدا مهربونی و به خدا احترام قایلی و حقوق بندگی تو داری به جا میاری! اگه غیر از اینه بهم بگو؟ به منم بگید تا بدونم

٢.

همیشه سال که تموم میشه دوست دارم به معلم ها و استادام یه خسته نباشید بگم, دوست دارم به تمام معلما و استاتید خسته نباشید بگم به اونایی که تو کار آموزشن , اصلا یه خسته نباشید به اونایی که تو کار علمن

پس: خسته نباشید

یادمه تکلیف عید همیشه برام هم جاذبه داشت و هم دافعه , هم خوشم میومد و هم یه جورایی ناخوش میشدم مخصوصا وقتی حجمش زیاد میشد , اونوقت تعطیلات عید رو واسه آدم زهر مار میکرد

یادمه دبیرستان که بودم یه معلم داشتیم که همه دوستش داشتیم , که برامون شیمی تدریس میکرد اسمش آقای هنرمند بود و واقعا هم که هنرمند بود , شیمی 2 و 3 رو (از نظام آموزش جدید ترمی) با اون پاس کردیم توی کلاس شیمی 3 یه حرف معروفی داشت که میگفت شما 10 دقیقه ساکت باشین و با دقت به من گوش کنین , قول میدم که سر ده دقیقه تموم بشه و بعدش هر کسی آروم هر کاری که داره میتونه انجام بده! و البته اینطورم میشد

اما این 10 دقیقه به معنای از زیر کار در رفتن ایشون یا تنبلی ما نبود , یادمه همیشه بهترین نمرات رو توی مدرسه تو درس شیمی کلاس ما می آورد و یادمه که اون ترم بهترین نمرات امتحانی درس شیمی رو توی ناحیه ای آموزشی خودمون کلاس ما آورد , درست با همین 10 دقیقه ها

نمیدونم چرا اینو گفتم؟ شما بزارین به حساب یه خاطره